Keukenmeidenverdriet - 2

Of er ook leuke historische recepten zijn met schorseneren. Nou, eh, nee, niet echt wat gevonden. Meestal in sausje met iets melk-en-boterachtigs, paneermeel, nootmuskaat. Modern recept waarschijnlijk spannender. Je kunt ze rauw raspen door de sla, en het jonge loof is ook erg smakelijk in de sla.
Wellicht wel aardig is ze als volgt te bereiden: eenmaal geschild gaar gekookt met wat citroensap en water. Dan de schorseneren - in stukken van vijf centimeter lang - even uit het kookvocht vissen en warm houden. Kookvocht inkoken tot de helft of wat minder, room erbij, schorseneren weer terug, aan de kook brengen en laten binden en dan op het laatst kruiden erbij: tuinkers, dille en peterselie. Op smaak brengen met peper en zout en direct opdienen.
Overigens: schorseneren passen prima in het diabetendieet, want vol met inuline. Verder ook gezond vanwege de mineralen. Schijnt ook verzachtend te werken voor de maag en darmen, vochtafdrijvend te werken en goed te zijn voor de luchtwegen. O ja, en wie helemaal geen zin heeft in vieze vingers neemt gewoon diepvriesschorseneren. Ook prima.

Keukenmeidenverdriet

Gisteren bij Plein 5 hadden we het onder meer over schorseneren, niet echt een vergeten groente, maar toch weinig populair. Armeluis asperges of keukenmeidenverdriet worden ze ook wel genoemd.
De modderige dunne wortels zorgen voor veel zand in de keuken en het schillen levert rouwranden aan de nagels op. Maar er is een slimme methode waarbij je veel ellende voorkomt. Afborstelen onder de buitenkraan, of buiten in een emmer water, dan kan het modderige sop meteen in de border. Dan de schorseneren in de schil halfgaar koken, en dan pas schillen. Gaat dan heel gemakkelijk. Wel een beetje laten afkoelen. Daarna kun je ze alsnog wokken, verder koken, of pureren, of in de soep doen.

Ons woord schorseneer komt van het Italiaanse scorzonera. Scorzo betekent schil, nera, je raadt het al, zwart. In het Duits heten ze dan ook Schwarzwurzeln.