Indische vruchten

Even een familieverhaal. Mijn moeder kookte niet graag, maar met de Kerst sloofde zij zich uit. Na het overlijden van haar moeder nam ze graag de traditie over om voor in het land aanwezige broers en zussen plus aanhang en haar stiefvader en het gezin een uitgebreide maaltijd te koken. Dat koste inspanning, hoofdbrekens, tijd en energie. Er daalde een nerveuze spanning neer over ons huis. En als het dan eenmaal zo ver was, de saus niet geschift, het gevogelte mals, de pudding keurig uit de vorm, dan kwam er ook over mijn moeder enige vorm van kerstvrede. Maar dan weer de vraag: zouden ze het wel lekker genoeg vinden? Tijdens een van deze roemruchte etentjes - het was bijzonder smakelijk allemaal - ging de tafelconversatie over: fish en chipstentjes in Londen, waar je in Parijs een echte goede bistro vond, en zo voort, het ging als maar over eten, maar niet dat wat er op tafel stond. Geen complimenten voor de kok, tot teleurstelling van mijn moeder. En toen het bijna afgelopen was en er een beetje stilte rond de tafel heerste, sprak mijn grootvader nostalgisch: Weet je wat lekker is? Indische vruchten! Het is een gevleugelde uitspraak gebleven in ons huis.

Op dit moment lees ik mij vanwege de kou door de Indische literatuur die hier in huis staat heen. Ik ben nu bij P.A. Daum. Uit de Suiker in de Tabak uit 1884.
Let natuurlijk ook even op het eten. De hoofdpersoon eet Sepat Ikan. Geen idee wat dat is, dus zoek ik het op. Geroosterde vis, traditioneel gegeten met een saus met zure vruchtjes, deze belimbing. Ik ken ze niet, kan het gerecht dus ook niet namaken. Moet eerst in de buurt van een goede toko komen. Maar gezien de conditie van de wegen zal dat vooreerst niet lukken.