Ananas - de restjes

Er kwamen wat vragen binnen over de kaskweek van de ananas, en over dat Ananas voor Afschaffers. Dat laatste is simpel: het is het enige echt alcoholvrije grotemensendrankje in dit kookboek. Voor geheelonthouders dus. Een blauweknoopbowl.
En dan nu de kas-ananas.
In Europa waren er vanwege het klimaat kassen nodig om de ananas te laten gedijen. In ons land waren in 1680 al kassen met verwarmde bedden. De eerste ananas die van een stekje werd grootgebracht in Engeland deed dat onder deskundige leiding van de Nederlandse tuinman Henry Telende, voor zijn baas sir Matthew Decker in Richmond in Surrey, rond 1714.
De kweek van kas-ananassen nam vooral in de Victoriaanse tijd een enorme vlucht. Het was en bleef dus een elitevrucht. Maar toen er rassen waren ontwikkeld die het klimaat van de Azoren verdroegen, bleek transport naar Europa relatief snel mogelijk. De dure en elitaire kassenkweek raakte achterhaald. Ananas voor de massa.

Ook ananassen heb je in soorten en maten. Hier de bekendste: de Cayenne, vrij groot van omvang, geel vruchtvlees en zowel veel zuurtjes als suikers; de Queen, een oud ras, kleiner met minder zuur, milder en rijk geel vlees. Dan heb je de Rode Spaanse, meestal voor de verse consumptie, van de Cariben en Florida, met een kruidige, zurige snaak. En er is het Suikerbrood, de Sugarloaf, zoet, mild en met geelwit vlees; en tenslotte Variegated, met wit vruchtvlees en honingzoet. De Rode Spaanse gaan meestal in blik.

Ananas - 2

De oorsprong van de wilde ananas moet in de laaglanden van Brazilie gezocht worden. Vermoedelijk werd de plant al gebruikt en gekweekt in Peru voor het jaar 1000.
De ananas groeit op een kort steeltje op een lage plant. In 1493 ontdekte de leden van de expeditie van Columbus de ananas in Guadeloupe, tot hun verbazing en verrukking. Na maanden op zee bleek dit een welkom hapje. Latere ontdekkers, zoals sir Walter Ralegh, deelden het enthousiasme voor wat hij noemde: de prinses onder het fruit.
Bij zijn terugkeer naar Spanje nam Columbus een lading ananassen mee, die weggerotten voor hij weer vaste voet aan wal zette. Op 1 na, die aan koning Ferdinand werd aangeboden. Ferdinand vond het een aangename verrassing, maar zijn opvolger Karel V was meer van wat de boer niet kent dat eet hij niet. Daarin stond hij praktisch alleen. Al snel werden in alle warme gebieden ananassen verbouwd, ze zijn eenvoudig te stekken.

Wij gebruiken de Braziliaanse naam, dankzij de Portugese zeelieden, want de Tupi indianen noemen deze vrucht nana of anana hetgeen zoveel wel zeggen als uitstekend fruit. De Spanjaarden noemden hem pina, vanwege de gelijkenis met de pijnappel. Halverwege de 16e eeuw groeide de ananas al in India, en snel daarna in Java en China, maar pas in 1777 werd het fruit door Captain Cook naar Hawaii gebracht.
In Europa waren er vanwege het klimaat kassen nodig om de ananas te laten gedijen. Ons land kende al in 1680 kassen met verwarmde bedden. De eerste ananas die van een stekje werd grootgebracht in Engeland deed dat onder deskundige leiding van de Nederlandse tuinman Henry Telende, voor sir Metthew Decker in Richmond in Surrey, rond 1714.

De ananas die John Rose aan Karel II aanbood in 1661, hier op het schilderij afgebeeld, is een complete plant die vanuit de Carriben naar Engeland gebracht was. En geen kasplantje.

Ananas

Wij mogen bij wijze van ontbijt met dit warme weer graag een ananas slopen. Ter afwisseling van het seizoensfruit uit de eigen regio of tuin. Fris en gezond. De kwaliteit van de verse ananassen op de Nederlandse markt is de laatste jaren met sprongen vooruit gegaan. Even het lijstje:
per 100 gram slechts 60Kcal, 15 gram suiker, 100 mg kalium, 20 mg calcium, 0,5 gram ijzer, 10 mg magnesium, 30 mcg betacaroteen, 25 mg vitamine C, pietsie vitamine E en wat B. Zijn enzymen (bromeline) bevorderen de spijsvertering, het fruit is licht laxerend, verfrisend, ontgiftend en ook nog vochtafdrijvend.
Na een uitgebreid meergangendiner gisteren dus een prima keus.